Internationaal doorgebroken, 2 – Chris Vanden Broeke

Chris Vanden Broeke maakt lichtsculpturen. Felgekleurde lijnen in diverse vormen tegen een pikzwarte achtergrond. Je fantasie wordt meteen aan het werk gezet. Er is van alles te ontdekken. Het heelal, geboorte, dood. En je vraagt je af: hoe heeft de kunstenaar dit kunnen maken?

Vanden Broeke fotografeert minuscule lichtbronnen. Gedurende enkele tienden van een seconde tovert hij dit licht om tot duizenden lichtbronnen met verschillende vormen en lichtsterkte. De foto’s zijn uniek, niet vatbaar voor herhaling. De matte afwerking en de afwezigheid van referenties geven een enorme diepte en volume aan de beelden. Is dit microfotografie of kijken we duizenden kilometers ver weg?

Vrouwenrug

Ik sprak met Chris Vanden Broeke over het ontstaan van zijn werk. ‘Het komt van diep van binnen. Ik zou er een gedicht over kunnen schrijven of een roman. Ik ben opgeleid als filmer, ik bewonder grafische schilders en ik ben ook fotograaf. Voor mij lag de fotografie het meest voor de hand. Ik  heb duizenden pogingen ondernomen en veel zijwegen geprobeerd die niets opleverden tot ik mijn thema gevonden heb: de absolute donkerte en het licht, het niets en het iets.

Ik ben vertrokken van één lijn. Bijna een vrouwenrug. Een volgende lijn bracht me bij de geboorte. Een kanaal met licht aan het einde.  Ik creëerde diverse versies van de geboorte. Een (vrouwelijke) professor in de psychiatrie zei me ooit: ‘De foto’s die jij maakt, zijn beelden waar mijn patiënten vaak over praten. Ze vertellen mij over geboorte en dood, en dat zie ik terug in jouw werk.' Misschien heeft ze wel gelijk: geboorte en dood, begin en einde. Of einde en begin?

Diepte

Vanden Broeke lag zelf zes jaar geleden gedurende een periode van zeven weken in coma na een epilepsie-aanval met hartstilstand. Een jaar later volgde dan een hersenoperatie. ‘De chirurg zag gedroogde bloedsporen in de hersenen, waarschijnlijk al daterend van mijn geboorte. Hij heeft een gat gemaakt in mijn schedel en enkele stukjes verwijderd. Misschien heb ik toen beelden gezien. Daarna ben ik deze foto's beginnen maken.’

Er is inmiddels een grote verzameling van deze foto’s die bij velen en ook bij de maker zelf emoties oproepen. Gevraagd naar zijn sleutelwerk in deze verzameling, zegt Chris: ‘Elke nieuwe foto is weer beter dan de vorige. De belangrijkste foto was de allereerste waar ik ’s nachts in Led-lichtjes een lijn zag en vastlegde. Ik lag op mijn rug en wat ik zag was een revelatie. Ik zag perspectief en diepte. Vooral diepte. Veel diepte.’

Toevallig licht

Alle foto’s zijn ‘s nachts, in de buitenlucht onder het donkere uitspansel genomen.  De foto’s doen onmiddellijk ook daaraan denken. De led-lichtjes waarmee Vanden Broeke werkt, zijn in de handel verkrijgbaar. ‘Er zit wat variatie in de lichtjes, het ene lichtje is wat ouder dan het andere, op sommige zit wat vuil, andere zijn niet zo krachtig meer.’

Het toeval speelt ook een rol. Er zijn foto's waar wat ‘toevallig’ licht op staat. Licht van een huis, straatlicht. ‘In eerste instantie was mijn reactie: dit is fout. Maar toen zag ik dat het soms iets bijbracht. Zo zijn de bollen in het werk gekomen. Soms bewerk ik ze een beetje, maak ze wat ronder bijvoorbeeld, maar dat doe ik heel weinig.'

Alles in de hand

Vanden Broeke vindt het ideaal om zelfstandig te werken. ‘Vroeger als filmregisseur van reclamefilms, commercials en fictiefilms voor de bioscoop moest ik met zeer veel rekening houden: decor, acteurs, muziek, vaak een zeer groot budget. Nu heb ik alles zelf in de hand. Ik stap 's nachts naar buiten en ik kan meteen aan de slag. Ik heb gelukkig ook een mecenas. We praten veel met elkaar en hij steunt me enorm.’

Op dit moment exposeert hij zijn foto’s in een groepstentoonstelling in het LACDA, het Los Angeles Center for Digital Art. Bij SONS in Kruishoutem (België) hangen 30 foto’s met een formaat van twee / drie meter.  In november is een tweede expositie in Straatsburg gepland.

 

 

Circa:
Nee

Tags

Reageren

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Aantal stemmen: 0