De Romeinen in Romagna en hoe ik de Rubicon overstak

 IN HET ROMAGNA DEEL VAN EMILIA ROMAGNA KOM IK TERECHT IN EEN BURGEROORLOG, OF IK WIL OF NIET. DE STEDEN RIMINI, RAVENNA, FORLI, IMPERIA EN FAENZA HEBBEN DEEL UITGEMAAKT VAN DE GESCHIEDENIS DIE EUROPA HEEFT GESCHAPEN. HET LANDSCHAP VAN LIEFLIJKE HEUVELS, SLAPERIGE DORPJES EN EEN AZUURBLAUWE ZEE ZIJN ER GETUIGE VAN GEWEEST MAAR HEBBEN HET AAN ZICH VOORBIJ LATEN GAAN, ALSOF ZE WILLEN ZEGGEN ´ZE DOEN MAAR, DAAR IN ROME, ONZE TIJD ZAL HET WEL DUREN´.

Toen ik zelf de Rubicon overstak, had ik niet het gevoel dat ik geschiedenis maakte. Maar Julius Caesar wist in 49 v.C. heel goed wat hij deed. Het riviertje, wat eigenlijk niet meer dan een rustig kabbelend beekje is, wordt op schilderijen steevast afgebeeld als een enorme rivier. Julius Caesar heeft ons bij die gelegenheid twee gezegden gegeven, want hij sprak ook nog de woorden: “De teerling is geworpen”, of zoals hij het in zijn eigen taal zei “Alea iacta est”, tijdens een toespraak voor zijn troepen in het hedendaagse Rimini, de eerste stad over de grens die hij net had overschreden.

Caesar in Rimini

De Rubicon was de scheiding tussen het noorden van het Romeinse rijk, toen Gallia, en het zuidelijke deel, Roma. Door de Rubicon met zijn legers over te steken had hij een regel gebroken die niet meer teruggedraaid kon worden en een burgeroorlog brak uit waarbij Caesar uiteindelijk de overwinnaar werd.

Pas in de 20ste eeuw werd precies vastgesteld waar de plek geweest moest zijn waar hij de rivier overstak, de Romeinse brug die je ziet was er nog niet, die dateert van elke tientallen jaren later, het standbeeld is een kopie van het (moderne) standbeeld van Julius Caesar in Rome. Wil je het allemaal nog eens nalezen, dan raad ik je deze link aan.

Romagna, volgens Forbes de beste keuken

We gaan het binnenland in van Romagna, de kust is al bekend genoeg, om te ontdekken hoe aantrekkelijk deze streek eigenlijk is, hoe verrassend ook en waarom mensen die het weten kunnen hier een paar dagen willen verblijven, niet alleen om cultuur en natuur maar met name om te genieten van het leven, de rust en de keuken. Want, hoewel elke Italiaan zal zweren dat de plek waar hij of zij geboren is de beste keuken van Italië vertegenwoordigd, over Romagna heeft het toonaangevende tijdschrift Forbes geschreven dat zich hier de beste keuken ter wereld bevindt.

Brisighella, Portico en het eeuwige vuur

Ik was al eens eerder in het wondermooie dorp Brisighella, en in het dorpje Portico di Romagna, letterlijk de deur naar dit deel van Emilia Romagna en waar ik te gast was in het leuke hotelletje La Vecchio Convento, onderweg van Sant´Agata Feltria dat ja/nee bij Marche of bij Emilia Romagna is ingelijfd om daar de truffelbeurs mee te maken en nog even gestopt bij de eeuwige vlam van de kleinste vulkaan van Italië. Dit keer ben ik op zoek gegaan niet alleen naar mooie dorpen, maar ook naar plekken waar je de kookkunsten van getalenteerde chefs in de streek kan proeven.

Verucchio

In het plaatsje dat op korte afstand ligt van Rimini staat een oudheidsmuseum waarvoor ik speciaal gekomen was. Het kleine onbetekenende dorp dat het nu is, was in de 9de eeuw v.C. een plaats waar zelfs een beschaving naar vernoemd werd in een tijdperk dat voorafging aan de Etrusken, en behalve voorwerpen uit het dagelijks leven werden ook gouden en amberkleurige juwelen gevonden die bijna modern lijken van vorm, ook keramische en bronzen voorwerpen, wapens en helmen en elegante houten voorwerpen, waaronder de uitzonderlijke troon. Het meest in het oog lopende bouwwerk is de Rocca dei Sasso die de machtige Malatesta familie in de 13de eeuw bouwde. Het museum is gevestigd in een fotogeniek klein klooster, op zich al een bezoek waard. Een leuk hotelletje ter plaatse is het Oste del Castello dat ook een spa heeft, maar de echte reden waarom ik hier naar toe wilde was het restaurant (en laat je niet afleiden omdat het een pizzeria genoemd wordt) La Fratta Verucchio, een intiem restaurant in de keldergewelven in het oude deel van de plaats; ik proefde de tartaar met huisgemaakte mosterd en de groene ravioli (de pizza´s zijn trouwens ook heerlijk!).

Montegridolfo

De borgo was in de middeleeuwen belangrijk omdat het een bruggehoofd was dat de scheiding vormde tussen de Montefeltro en de Malatesta families. De cassero, een versterkte poort uit 1148 is een van de belangrijkste monumenten van Montegridolfo. Dankzij een gedetailleerde restauratie is Montegridolfo een van de best bewaard gebleven middeleeuwse dorpen in Italië, je ademt de sfeer van eeuwen terug bij elke stap die je neemt. Het kleurcontrast van de schoongemaakte stenen gevels en de groene heuvels er achter is adembenemend. Het kasteel waar nu het gemeentehuis is werd in zijn totaliteit gerenoveerd naar de oorsprong van het gebouw. Uit een veel later tijdperk stamt de Linea dei Goti, die door de streek en langs het stadje liep en waaraan een museum is gewijd aan Gerard Ross Norton, een geallieerde uit Zuid Afrika die hier sneuvelde. Voor een overnachting had ik natuurlijk een kamer in het kasteel geboekt.

Montefiore-conca

De omwonenden moeten waarschijnlijk dezelfde reactie hebben gehad toen de machtige familie Malatesta dit monster voor hun neus neerzette als wij nu als er een bunker van 10 etages wordt gebouwd tegenover ons huis. ´Wat denken die lui wel dat ze doen?´, moeten ze wel tegen elkaar gezegd hebben zonder dat een verrader het hoorde. Een monster van steen dat het uitzicht van alle inwoners belemmerde. Hoewel het waarschijnlijk een generatie duurde om het te bouwen en men dus genoeg tijd had om er aan te wennen. Hoewel, wie went hieraan. Ook in deze tijd moeten we ons afvragen of de reden dat het 700 jaar oud is, genoeg is om het niet af te breken. Een bezienswaardigheid? Misschien, je kan er in ieder geval niet omheen. Dat ook een brok steen fotogeniek kan zijn, bewijzen deze foto´s. In de 14de eeuw schijnt het op de (zaken)relaties van de eigenaar de nodige indruk te hebben gemaakt, want er was geen vorst of machtig man die een uitnodiging om langs te komen zou afslaan.

San Leo

De oorspronkelijke naam was Monte Feltro, dat later hernoemd werd naar bisschop San Leo. Ditmaal zijn het Montefeltro´s die een enorm fort bouwden op deze heuvel, het hoogste punt van de streek en een uitzicht dat, moet je wel eerlijk toegeven, echt fenomenaal is vooral bij zonsondergang en de belangrijkste reden voor mijn bezoek. Van alle forten is dit wel de meest indrukwekkende, zoals het lijkt op de boeg van een gigantisch zeeschip. De schilder Piero della Francesca heeft het landschap als achtergrond gebruikt in enkele van z´n meest beroemde schilderijen. San Leo, net als Sant´Agata, maakt pas recentelijk deel uit van Emilia Romagna nadat de grens met Marche verlegd werd. Het dorpje dat aan de voet van de berg ligt is een lief plaatsje waar ik de strijd van de toenmalige machtigen der aarden en hun streven naar indrukwekkende bouwsels met hun naam er op even kan vergeten. Niets nieuws onder de zon, bedenk ik me. De kerk en de kathedraal zijn indrukwekkende gebouwen die bouwstijlen uit diverse periodes laten zien.

Pennabilli

In Pennabilli, een half uurtje landinwaarts vind ik een restaurant wat mij werd aangeraden, Il Piastrino, waar chef Riccardo Agostino een Michelin ster verwierf. Ik kies voor het degustatie menu Contemporario. Een goede keuze die prachtige creaties op de borden toont, te mooi om te eten eigenlijk. Zeker de moeite van de korte extra rit waard. Dat het charmante middeleeuwse stadje meerdere kunstenaars telt is te zien in de Tuin van Vergeten Vruchten, de ´Orta di Frutta Dimenticati´, een kleine fruitboomgaard vol kunstwerken van Tonini Guerra, de vermaarde scenarioschrijver. Als je in Pennabilli wil overnachten kan ik B & B Fonte dei Billi aanraden, heel charmant en rustig met een prachtig uitzicht op Pennabilli. 

Bagno di Romagna

Wie van natuur houdt, en wie is dat niet als je in dit deel van Romagna rond trekt, moet zeker ook Bagno di Romagna bezoeken. De uitgestrekte bossen met kastanjebomen en twee romantische meertjes zijn schilderachtig mooi, als zonnestralen de met groen mos bedekte boomstronken oplichten die bevallig langs klaterende watervalletjes gedrapeerd liggen. Sprookjes zijn van minder gemaakt. De termen trokken de Romeinen al aan toen ze deze streek bezetten en talloze badhuizen waren het gevolg. Hoewel er diverse wellness centra en spa hotels zijn, kan ik er niet echt een aanraden, ze zijn merendeels niet vergelijkbaar met de moderne state-of-the-art die we elders gewend zijn. Maar als er een komt, laat ik het weten. Er zijn wel een paar mooie agriturismi, maar dan zonder termen, zoals bijvoorbeeld de Fattoria dell´Autosufficienza, een yoga stijl boerderij waar je ook lekker eet (uit eigen tuin vanzelfsprekendheel) die ik echt kan aanbevelen. 

Geschreven door Nelleke Pruijs

https://bit.ly/2GO948f  

 

 

 

Circa:
Nee

Reageren

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Aantal stemmen: 0