De wereld van de Haagse kunstenaar, 49 - Cora Beijersbergen van Henegouwen

Ik bezoek Cora Beijersbergen van Henegouwen in haar atelier aan de Beeklaan. Het atelier bevindt zich in de ruime woonkamer, links waar het licht van de Beeklaan volop binnenkomt. Ze komt net terug van een vakantie in het zuiden van Frankrijk, waar ze met een aantal collega’s ook getekend en geschilderd heeft. Op de ezel staat een werk waarmee ze daar is begonnen, een figuur in een groot landschap.   

Lang schilderde Cora Beijersbergen van Henegouwen portretten. Dat doet ze nog steeds, maar er is iets bij gekomen: vrij schilderwerk. Met dat vrije schilderwerk is ze nu de meeste tijd bezig. Ze vindt het heerlijk te experimenteren met meerdere materialen. Tegelijkertijd geeft ze het toeval meer een kans in haar werk. Ze is terughoudend met kleur. Er is veel bruin, grijs en hier en daar wat geel. 

Cees Buddingh’ 

Cora: ‘Ik ben optimist van nature, maar ziet ook de schoonheid in vergankelijkheid van de natuur. Ik heb onlangs een tekening met skeletachtige vormen verkocht. Als je goed kijkt zie je zulke fascinerende vormen en kleuren. Met het vrije werk dat ik nu vooral maak probeer ik een soort diepgang te bewerkstelligen. Als je aandachtig en iets langer kijkt, zie je zo veel meer. Als ik met de tram ga loop ik meestal snel naar de halte hier in de Beeklaan. Maar soms loop ik expres veel langzamer en neem alles in me op. Je weet niet wat je ziet!

Ze verwijst naar een gedicht van Cees Buddingh’ met de titel ‘geen schaartje’. Het luidt als volgt:

Geen schaartje

‘hé, dat lijkt wel een schaartje,
wat daar op de grond ligt,’ dacht ik,
‘een stoffig, grijsgroen schaartje’

maar toen ik beter keek zag ik
dat het geen schaartje was,
maar een elastiekje, ineengekringeld
in de vorm van een schaartje

Mary Stuart

Ze laat me een voorbeeld van een ‘vrij portret’ zien. Het is een portret van Bert, een oudere man in een regenjas en een glas in zijn hand. Het is geschilderd met losse, wat ruwe verfstreken. En daarnaast een portret van een jongetje dat op de tegenovergestelde manier is geschilderd, heel precies en nauwgezet. ‘Ik kreeg de opdracht van de opa van dat jongetje.'

Niet zo lang geleden vroeg Rainer Bullhorst, curator van tentoonstellingen in Pulchri, haar een werk te maken naar aanleiding van een verhaal van Friedrich Schiller. Ze laat het boekje, met een gele kaft, zien. Het gaat over de koningin van Schotland in de 16e eeuw, Mary Stuart. ‘Zij werd gevangen gehouden op een landgoed, met een grote hoge muur er omheen. Het enige wat ze van de buitenwereld zag waren de wolken die voorbij dreven. Die wolken zag ze als ‘schepen naar de vrijheid’.'

Ze begon ermee, maar kwam er niet uit. Toen ze vorig jaar op vakantie in Italië was in Lucca, ging ze schetsen van muren maken. ‘Je hebt daar hele oude muren. Allemaal met een verhaal. Ik experimenteerde met het materiaal dat ik gebruikte. Ik bleek naar de abstractie toe te werken. Gaandeweg doken nieuwe mogelijkheden voor me op hoe ik dat schilderij over Mary Stuart aan zou pakken. Ik ging er vervolgens mee aan de slag en kwam er nu wel uit. Achteraf gezien kan ik dit werk als een sleutelwerk, een werk dat een kantelpunt vertegenwoordigt, omschrijven.’ Het werk is inmiddels verkocht. Aan de wand zie ik een ander muurschilderij, een grote hoge muur met vodden ervoor.

Portretschilder

Het sterkte haar in het idee op dit pad door te gaan. ‘Het heeft voor een omslag gezorgd. Ik hou ervan om voortdurend stappen in mijn ontwikkeling te maken. Ik zoek ook de uitdaging. Je moet niet blijven hangen in wat je goed kunt.’

Cora Beijerbergen van Henegouwen voelt zich al haar hele leven kunstenaar. ‘Als kind was ik al aan ’t tekenen en knutselen. We woonden vlakbij de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten. Mijn vader had een café tegenover het Centraal Station, de Uiver. Hij heeft mij – en mijn broer – erg gestimuleerd de kunst in te gaan. Mijn broer ging naar het conservatorium en werd concertpianist (hij is helaas overleden) en ik ging na de MMS naar de KABK.’

Op de KABK kwam ze wel in een keurslijf, vindt ze achteraf. ‘Omdat ik op de MMS gezeten had, kwam ik terecht in de richting N11. Dat ging over mode ontwerpen en illustratie. En je kon er een onderwijsbevoegdheid mee krijgen. Dus je kreeg, naast stofkennis, veel didactiek.’ Maar dat onderwijs zag ze niet zo zitten. Ze ging daarom door naar de Vrije Academie, ook in Den Haag. ‘Het was de tijd van George Lampe,  Nol Kroes en Hessel de Boer (portretschilder). Ik heb heel veel aan die laatste gehad. Het is de aanleiding geweest voor mijn keuze voor portretschilderen.’

Bekende Leidenaren

In die jaren werkte ze ook bij het Haagse Gemeentemuseum in het Prentenkabinet. Daar kijkt ze met veel plezier op terug. Een tijdlang was ze vooral bezig met de opvoeding haar kinderen en toen die eenmaal groot waren maakte ze portretten, veelal in opdracht. Tot voor twee / drie jaar was het haar hoofdbezigheid. Totdat ze dus een tweede teken- en schildersleven begon met ‘vrij schilderen’.   

Ze geeft les in Voorschoten op de Volksuniversiteit. Het is een onderdeel van B + C Leiden. Ze geeft lessen in portrettekenen en – schilderen. Vorige week is een tentoonstelling met werk van de cursisten in de bibliotheek van B + C in Leiden geopend. ‘Met portretten van bekende Leidenaren: Peter Labruyère, die daar rondvaart met zijn boten, Bep het Medium, ze kan de toekomst voorspellen en Maarten Biesheuvel, schrijver.

Daarnaast is ze bij Pulchri actief. Daar zit ze in de sociëteitscommissie, Ook is ze lid van de Haagse Kunstkring,  de Kunstgroep Wassenaar en de ballotagecommissie van deze kunstgroep. ‘Het is een leuke wereld. Ik ken er veel mensen.’

Als ze aan het werk is heeft ze altijd muziek op. Radio 4 Klassiek. Het staat nu ook zachtjes aan. ‘Muziek is heel belangrijk voor mij. Klassieke muziek. ‘Kijk goed en luister goed’ zegt ze tot slot. ‘En probeer dat te doen – als het even kan – met nieuwe ogen en nieuwe oren.’

http://www.corabeijersbergen.nl/ 

Circa:
Nee

Tags

Reageren

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
Aantal stemmen: 0